Wcześniej. Tego samego wieczoru.
Nigdy nie widziałam takiego uśmiechu. Przerażał mnie, lecz jednocześnie przyciągał, był tajemniczy, ale z drugiej strony uroczy… Nie znałam tego chłopaka. Zresztą prawdę powiedziawszy nie znałam większości osób na tej imprezie. W normalnych okolicznościach na pewno teraz wmieszałabym się w tłum i nawiązała znajomości. Ale dzisiejsze okoliczności normalne nie były. Wszystko było nie tak.
Siedziałam nieobecna na kanapie pośród tłumu ludzi, a w ręce trzymałam piwo. Pociągnęłam ostatni łyk i kiedy wstałam, aby sięgnąć po kolejną butelkę lekko zakręciło mi się w głowie. Zbytnio się tym nie przejęłam, ale obiecałam sobie, że ta butelka będzie ostatnia…
Muzyka była głośna, ludzie ledwo słyszeli siebie nawzajem, zewsząd panował chaos.
Nagle poczułam jak ktoś siada obok mnie. Oderwana od swoich przemyśleń spojrzałam leniwie w bok i zobaczyłam ten sam przerażający uśmiech. Nie wiedząc co mówię, palnęłam krótkie:
- Proszę, nie uśmiechaj się już tak. Przerażasz mnie.
Zdecydowanie zaskoczyłam go tym wyznaniem, lecz zbytnio się chyba tym nie przejął bo dalej się do mnie szczerzył. I w tym momencie zaczynał mnie już irytować. Chociaż… Był przystojny, bardzo przystojny, dopiero teraz zwróciłam na to uwagę. Jego duże, niebieskie oczy wpatrywały się we mnie łapczywie, chytry uśmiech nadal tkwił na jego twarzy, a w policzkach miał urocze dołeczki.
Nie wiedziałam czego ode mnie chce, odkąd przysiadł się do mnie ze swoim piwem nie wypowiedział ani jednego słowa, ani też nie ruszył się o milimetr. Byłam ciekawa na czym polega jego gra, więc zaczęłam wpatrywać się w niego z taką samą intensywnością… Skupiłam się na jego niesamowicie niebieskich oczach, były piękne, mogłabym wpatrywać się w nie bez końca…. Pociągnęłam łyk piwa, nie odrywając od niego wzroku. Podążając moimi śladami zrobił to samo…
Trwaliśmy tak dopóki nie skończyłam piwa. Ani ja, ani on się nie odezwaliśmy. Świat wokół jakby zamarł, muzyka docierała do moich uszu przyciszona, tak jakby dobiegała z innego pokoju…
Kilka lat później w końcu się ruszył. Wstał i odkładając piwo na stolik wyciągnął rękę do mnie. Niewiele myśląc chwyciłam ją, a on pociągnął mnie w kąt pokoju.
Bez żadnego skrępowania położył mi ręce na biodrach i przyciągnął brutalnie do siebie. Spodobało mi się to. Zarzuciła mu ręce na szyję i przylgnęłam do niego jeszcze mocniej… Nagle miałam wielką ochotę go pocałować, a on jakby czytając mi w myślach pochylił się do mnie powoli, aczkolwiek stanowczo i czekał na mój ruch. Szybko stanęłam na palcach i wtedy spokojnie mogłam dosięgnąć jego ust. Smakował piwem i papierosami. Jego wargi były miękkie, a pocałunki namiętne. Wplotłam palce w jego włosy… Nie przeszkadzało mi nawet to, że nie znam jego imienia.
Całowaliśmy się w ciemnym pokoju, ludzie nie zwracali na nas uwagi. Być może dlatego, że byli zajęci sobą w ten sam sposób.
Powoli zatracałam się w jego objęciach. Ale jednak coś we mnie krzyczało, że robię źle. Nigdy wcześniej tak się nie zachowywałam, nigdy nie piłam tyle na imprezach, a tym bardziej nie całowałam się z nieznajomym.
Ale ten grzech smakował jak najlepsza czekolada i najsłodsze truskawki. Nie widziałam wtedy w tym nic złego. Topiłam swoje smutki w jego objęciach.
Kilka piosenek później zaczęłam trzeźwieć, nagle dotarło do mnie co robię. Byłam przerażona wizją tego dokąd to wszystko zmierzało.
Wyrwałam się z jego objęć, a on lekko zatoczył się do przodu. Zdezorientowany spojrzał na mnie. Już się nie uśmiechał. W jego oczach krył się gniew.
Szybko pobiegłam do łazienki. Obmyłam twarz zimną wodą i spojrzałam w lustro. Wyglądałam okropnie. Szminka rozmazana, oczy czerwone i rozczochrane włosy. Wyszłam kiedy doprowadziłam się do porządku. Spojrzałam na zegarek. Było późno, zbyt późno. Szybko wzięłam swój sweter i bez pożegnania wyszłam. Noc była przyjemnie chłodna, wiatr owiewał przyjemnie moje gołe nogi.
Wtedy dotarło do mnie jak ciemno jest i jak bardzo mnie to przeraża. Przyśpieszyłam kroku i schowałam ręce do kieszeni. Do domu miałam daleko.
Byłam w połowie drogi kiedy usłyszałam za sobą jakiś szum. Przechodziłam akurat przez mały lasek, a moje przerażenie osiągnęło zenitu. Odwróciłam się szybko i krzyknęłam kiedy go zobaczyłam. Z tym samym strasznym uśmiechem zakrył mi usta dłonią i drugą ręką pociągnął ku najbliższemu drzewu.
Wtedy dotarło do mnie dokąd to wszystko zmierza, zaczęłam się wyrywać, ale ogłuszył mnie uderzając silnie w głowę. Na chwilę zrobiło mi się przed oczami ciemno. Ale on nie tracił czasu, dosłownie rozdarł mój sweter i włożył rękę pod bluzkę. Miał zimne dłonie, po ciele przeszedł mnie dreszcz. Znów chciałam krzyknąć kiedy to włożył mi do buzi mój sweter. Teraz kiedy już miał wolne dwie ręce zaczął się dobierać do moich spodenek. Wiedziałam, że muszę zebrać w sobie wystarczająco dużo sił, aby móc go choć na chwilę unieruchomić. Zaczęłam go okładać rękami po głowie, ale trzymał mnie zbyt mocno. Uderzył mnie w policzek, a z oczu popłynęły mi łzy. Bolało mnie całe ciało, bo co rusz podnosił na mnie rękę…
Kiedy przez swoją nieumyślność wypuścił moje ręce z uścisku, odepchnęłam go mocno najmocniej jak mogłam, a potem z całej siły kopnęłam w czułe miejsce. Upadł na ziemię. Tym sposobem zyskałam co najmniej kilkanaście sekund.
Zaczęłam biec ile sił w nogach, nie zważając na to w jak opłakanym stanie są moje ciuchy. Wyjęłam mój sweter z ust i zaczęłam krzyczeć. W pobliży nie było żadnych domów, ale miałam nadzieję, że jak najszybciej dobiegnę do tych najbliższych.
Kiedy tak biegłam po chwili zebrałam się na odwagę i spojrzałam za siebie. Nie widziałam go. Ale też nie zwolniłam, dobiegłam do domu w kilka minut.
Zamknęłam za sobą drzwi na klucz i usiadłam na podłodze.
Zaczęłam płakać. Chciałam już żeby ta noc się skończyła, chciałam tego nie pamiętać…
W sumie nie za specjalnie podoba mi się ten rozdział. Ale chciałabym dowiedzieć się co Wy o nim myślicie:)

8 komentarzy:
mi się bardzo podoba. oryginalny sposób na opowiadanie :>
Wyobrażałam to sobie mniej więcej jak sytuację z teledysku Riri - Man Down.
Podoba mi się , świetny początek :)
Świetne, cudowne, rewelacyjne! Pod koniec rozdziału zorientowałam się, że z zaciekawienia czytam z otwartą buzią, haha. Perfekcyjnie to wszystko opisałaś. Krótko, zwięźle i na temat, ale nie zabrakło i bogatego słownictwa. Jestem z Ciebie dumna! :)
Czekam na coś nowego <3
[sweet-mistakes]
Uwielbiam takie opowiadania! Jestem ciekawa co będzie dalej ;)
http://really-story.blogspot.com/ zapraszam do mnie.
Fajne.
Moje opowiadanie zdarzyło się na prawdę. Zapraszam
co do nieprzemyślanej treści. miała spodenki nie spodnie, miała daleko do domu, ale kiedy przeszła połowę drogi znalazła się w małym lasku, z którego, już logicznie myśląc miała bliżej do domu.
podoba mi się ale jeden szczegół :"zabrał się za jej spodnie" lecz gdy wracała zimno było jej w gołe nogi.
mój błąd, powinno być - spodenki. bo cały czas chodziło mi o to, że ma na sobie krótkie spodenki.
Prześlij komentarz