piątek, 16 grudnia 2011

Rozdział III.

Sama nie wiedziałam już czego oczekuję od Chrisa, nie wiedziałam czego oczekuję od świata.. Najlepiej dla wszystkich byłoby gdybym teraz zasnęła i już się obudziła. Chociaż przeraża mnie to, że w mojej głowie w ogóle zaistniała taka myśl. Bo pomimo wszystko chcę żyć, nigdy nie byłam typem dziewczyny, która płacze z błahych powodów, nikt nigdy nie potrafił mnie załamać, stąpałam twardo po ziemi... Ale jak widać nawet najtwardsi mają jakiś słaby punkt. Moim była miłość, moje ciało i to, że jednak w głębi duszy byłam staroświecka. Nie potrafiłam znieść myśli o tym, że ktoś mógł mnie tak skrzywdzić. Nie tylko fizycznie, ale także emocjonalnie, przede wszystkim bolało mnie moje serce.
Lecz nawet to dawało się odczuwać mniej kiedy byłam w towarzystwie mojego najlepszego przyjaciela. W jego ramionach czułam się w jakiś sposób bezpieczna, miałam starszego brata, którego rodzice nigdy mi nie dali. Od zawsze wiedziałam, że pomimo wszystko mam w nim wsparcie i tą miłość jakiej nie mógł dać mi nikt. 
Obudziłam się późnym rankiem już bez Chrisa, a z karteczki jaką mi zostawił dowiedziałam się, że poszedł już do pracy, a śniadanie czeka na mnie na dole. Ogarnęłam jeszcze trochę w jego pokoju, złożyłam pościel i zeszłam na dół na śniadanie, jego rodziców nie było już od jakiegoś tygodnia i najprawdopodobniej mieli wrócić za jakieś dwa dni. Nalałam sobie czarnej jak smoła kawy i z talerzem naleśników usiadłam przed telewizorem. W jego domu w gruncie rzeczy czułam się jak we własnym. Chociaż... w tym momencie wolałabym nie być w swoim, po prostu przytaczała mnie pustka jaka tam panuje, rodzice wrócą dopiero jutro, tak więc muszę chyba poprosić Chrisa o jeszcze jedną noc. 
Po śniadaniu zadzwoniłam do mamy, aby dać jej znać o tym, że nic mi nie jest. Gdy odebrała telefon usłyszałam swego rodzaju ulgę w jej głosie, ulgę ale także złość. Nasłuchałam się o tym jak to nieodpowiedzialnie się zachowałam nie odbierając jej telefonów i o tym jak to wszyscy się o mnie martwili. Porozmawiałam jeszcze z Alyson, moją młodszą siostrą, która z przejęciem opowiadała mi o tym, że była wczoraj w wesołym miasteczku z rodzicami i o tym, że dzisiaj po południu idzie pływać z delfinami. Ucieszyłam się kiedy usłyszałam jej melodyjny, cieniutki głosik. Zdałam sobie sprawę z tego jak bardzo za nią tęskniłam. Powiedziałam jej o tym, a także o tym, że bardzo ją kocham, w zamian usłyszałam to samo, a moje serce przepełniło szczęście. Pożegnałam się z mamą i obiecałam zadzwonić wieczorem. 
Tak naprawdę miałam ochotę rozłożyć się na kanapie i zasnąć, byłam strasznie zmęczona. Ale do powrotu Chrisa z pracy zostało niewiele czasu, tak więc postanowiłam ugotować jakiś obiad żeby odwdzięczyć mu się za co dla mnie robi. Chociaż to i tak za mało...
- Hej, Gabby. Co tak ładnie pachnie?
Punktualnie o godzinie 14.00 mój przyjaciel zawitał do domu.
- Chodź i sam zobacz, chciałam ci jakoś podziękować  - a gdy już wszedł do kuchni dodałam jeszcze - i zapytać o to czy mogłabym spędzić u ciebie jeszcze jedną noc, źle się czuję sama w domu, poczekam aż rodzice wrócą.
Spojrzałam na niego z lekkim uśmiechem i nawet nie musiałam zgadywać jaka będzie jego reakcja.
- Jasne, że możesz zostać, nie wiem nawet po co w ogóle pytasz. Powiem ci, że to nawet dobrze, bo wypożyczyłem ostatnio kilka filmów, ale nie miałem czasu, aby je obejrzeć, może miałabyś ochotę na mały wieczór filmowy?
- Jeszcze pytasz?! 
Roześmiał się głośno i zaczął nakrywać do stołu. Kiedy makaron już się ugotował, odcedziłam go i podałam razem z sosem. Wyjęłam jeszcze piwo z lodówki i podałam chłopakowi, ja już miałam dość, zamiast tego nalałam sobie jedynie wody. Chris oczywiście to zauważył, ale skwitował to jedynie uśmiechem. Byłam mu wdzięczna...
Za to, a także za ten wieczór filmowy. Trochę normalności nigdy nikomu nie zaszkodzi.


***
takie tam, w sumie nawet nie wiem jak to wyszło, wolę tego nie czytać.
ale przynajmniej w końcu coś dodałam :)