sobota, 29 października 2011

Rozdział II.


Obudziłam się następnego dnia na podłodze w łazience. Bolało mnie całe ciało, każdy mięsień. Głowa eksplodowała za każdym razem kiedy tylko się poruszyłam. Odwróciłam się na plecy i zaczęłam wpatrywać w sufit, starając się nie poruszyć głową ani o milimetr. Niestety alkohol nie sprawił, że zapomniałam o tym co stało się na imprezie i w drodze po. Nie pamiętałam jedynie tego co robiłam po wejściu do domu.
Momentalnie zrobiło mi się niedobrze, więc szybko poderwałam się i dopadłam do toalety. Zwymiotowałam, ale to nie przyniosło ulgi. Musiałam jakoś dostać się do kuchni i połknąć kilka tabletek.
Przy tak silnym bólu głowy nie potrafiłam myśleć o niczym, jak tylko o tym, aby jak najprędzej się go pozbyć. Chociaż… Kiedy się go pozbędę w mojej głowie znów zrobi się dużo miejsca i zaleją mnie wspomnienia z wczoraj. Chciałabym teraz zasnąć i obudzić się jako zupełnie inna osoba, chciałabym móc cofnąć się o ten jeden dzień i po prostu nie pójść na tą imprezę, nie pokłócić się z rodzicami.

Gdy jakimś cudem już wydostałam się z łazienki i trafiłam do kuchni zobaczyłam na podłodze dwie puste butelki po czystej wódce i jedną zapełnioną w dwóch trzecich. Wypiłam zdecydowanie za dużo. Złapałam za pudełko tabletek przeciwbólowych i dużą wodę. Stwierdziłam, że wejście po schodach do pokoju będzie zbyt dużym wysiłkiem jak na mój stan. Tak więc położyłam się w salonie, przed tym połykając chyba z trzy tabletki przeciwbólowe. I pomimo mojego bólu głowy zasnęłam niemalże natychmiast. 

Śnił mi się anioł. Albo przynajmniej tak wyglądał. Był chyba najładniejszym chłopakiem jakiego w życiu widziałam. Zmierzwione włosy układały mu się niedbale na głowie, przez co wydawał się bardziej seksowny. Jego pełne usta rozciągnięte były w najpiękniejszym uśmiechu, a orzechowe oczy wydawały się być przepełnione miłością i szczęściem. Jego twarz mignęła mi przed oczami tylko przez chwilę, ale i tak zapamiętałam z niej dużo szczegółów.. A potem zaczęłam spadać. Pode mną rozciągała się czarna nicość. Wierzgałam nogami i machałam rękami, ale to na nic, spadałam tylko coraz szybciej. Nagle z tej nicości wyłonił się las, zewsząd pokryty drzewami. Zamknęłam oczy z obawy przed upadkiem, ale wtedy się obudziłam.

Nie wiedziałam co to wszystko ma znaczyć. Obudziłam się cała spocona i roztrzęsiona. Było już ciemno, w domu panowała niczym nie przerwana cisza. Ciemność. Bałam się ciemności.
Szybko poderwałam się z kanapy i zapaliłam światło. Miałam na sobie te same ciuchy co poprzedniego, feralnego wieczoru. Wypadałoby wziąć prysznic, tak więc też zrobiłam. Miałam nadzieję, że woda obmyje ze mnie jego zapach, całą jego obecność. Wycierałam ciało gąbką tak intensywnie, że aż zaczęło mnie boleć. Ale to na nic, ciągle czułam to upokorzenie, ciągle czułam jego dłonie na sobie.. Potrzebowałam alkoholu, zapomnienia.
Po tym jak szybko wciągnęłam na siebie jakieś spodenki i luźną koszulkę, złapałam kluczyki i wsiadłam do auta. W biegu złapałam jeszcze komórkę i już siedząc w samochodzie odblokowałam ją i zobaczyłam, że mam chyba z milion nieodebranych połączeń od mamy. Żałowałam tej kłótni, ale teraz nie byłam w stanie z nią rozmawiać. Odpaliłam za jednym zamachem auto i ruszyłam szybko z podjazdu. Nie wiedziałam jeszcze gdzie jadę, czego dokładnie chcę. Ale na pewno nie chciałam teraz siedzieć sama w domu i rozmyślać nad tym wszystkim.
Jeżdżąc tak bez celu, zdałam sobie sprawę z tego, że mój najlepszy przyjaciel nie wyjechał jeszcze nigdzie na wakacje i mogę go na pewno znaleźć w jego domu.

Nie myliłam się, jak tylko otworzył mi drzwi wpadłam w jego ramiona i ścisnęłam najmocniej jak mogłam. Właśnie jego teraz potrzebowałam, tylko on potrafił sprawić, że zapominałam o całym bólu. To było nawet lepsze niż ten cały alkohol. Ale to i tak nie zmieniło mojego nastawienia do tego trunku.
- Potrzebuję piwa. Wódki. Cokolwiek, byleby móc zapomnieć choć na chwilę.
Nie pytał nawet o nic, zaprowadził mnie do swojego pokoju, a sam poszedł czegoś dla mnie poszukać. Wrócił z piwem, połówką wódki i ciastem.
- Jadłaś w ogóle coś dzisiaj?
- Nie, ale nie jestem głodna.
- Daj spokój, jedz.
Podsunął mi dosłownie talerz z ciastem pod sam nos. Musiałam coś zjeść. Znałam go i wiedziałam, że by nie odpuścił. Powoli przeżułam pierwszy kęs, zastanawiając się czy jedzenie nie sprawi, że zrobi mi się znów niedobrze. Ale nie, wszystko było dobrze. Tak więc dokończyłam kawałek i dopiero wtedy zdałam sobie sprawę z tego jak głodna jestem. Mogłabym pochłonąć cały talerz tych słodkości, ale powstrzymałam się.
- Otworzysz?
Podałam Chrisowi butelkę, a on znów nic nie pytając otworzył ją i podał mi. Wypiłam za jednym zamachem połowę i poczułam jak spod zamkniętych powiek spływają mi łzy. Otworzyłam oczy. Mój towarzysz wpatrywał się we mnie, dosłownie z szokiem wypisanym na twarzy.
- Gabby, co się stało?
Co mam mu powiedzieć? Jak mu to wszystko wytłumaczyć? Czy byłam już na to gotowa?
Nie, nie byłam. Zaczęłam płakać coraz bardziej intensywnie. Nie dbałam już o to jak wyglądam ani czy w ogóle jakoś wyglądam.
Chris przyciągnął mnie do siebie i mocno przytulił. Nic więcej nie potrzebowałam. Płakałam bez końca…



wtorek, 25 października 2011

Rozdział I.



Wcześniej. Tego samego wieczoru.


Nigdy nie widziałam takiego uśmiechu. Przerażał mnie, lecz jednocześnie przyciągał, był tajemniczy, ale z drugiej strony uroczy… Nie znałam tego chłopaka. Zresztą prawdę powiedziawszy nie znałam większości osób na tej imprezie. W normalnych okolicznościach na pewno teraz wmieszałabym się w tłum i nawiązała znajomości. Ale dzisiejsze okoliczności normalne nie były. Wszystko było nie tak.
Siedziałam nieobecna na kanapie pośród tłumu ludzi, a w ręce trzymałam piwo. Pociągnęłam ostatni łyk i kiedy wstałam, aby sięgnąć po kolejną butelkę lekko zakręciło mi się w głowie. Zbytnio się tym nie przejęłam, ale obiecałam sobie, że ta butelka będzie ostatnia…
Muzyka była głośna, ludzie ledwo słyszeli siebie nawzajem, zewsząd panował chaos.
Nagle poczułam jak ktoś siada obok mnie. Oderwana od swoich przemyśleń spojrzałam leniwie w bok i zobaczyłam ten sam przerażający uśmiech. Nie wiedząc co mówię, palnęłam krótkie:
- Proszę, nie uśmiechaj się już tak. Przerażasz mnie.
Zdecydowanie zaskoczyłam go tym wyznaniem, lecz zbytnio się chyba tym nie przejął bo dalej się do mnie szczerzył. I w tym momencie zaczynał mnie już irytować. Chociaż… Był przystojny, bardzo przystojny, dopiero teraz zwróciłam na to uwagę. Jego duże, niebieskie oczy wpatrywały się we mnie łapczywie, chytry uśmiech nadal tkwił na jego twarzy, a w policzkach miał urocze dołeczki.
Nie wiedziałam czego ode mnie chce, odkąd przysiadł się do mnie ze swoim piwem nie wypowiedział ani jednego słowa, ani też nie ruszył się o milimetr. Byłam ciekawa na czym polega jego gra, więc zaczęłam wpatrywać się w niego z taką samą intensywnością… Skupiłam się na jego niesamowicie niebieskich oczach, były piękne, mogłabym wpatrywać się w nie bez końca…. Pociągnęłam łyk piwa, nie odrywając od niego wzroku. Podążając moimi śladami zrobił to samo…
Trwaliśmy tak dopóki nie skończyłam piwa. Ani ja, ani on się nie odezwaliśmy. Świat wokół jakby zamarł, muzyka docierała do moich uszu przyciszona, tak jakby dobiegała z innego pokoju…
Kilka lat później w końcu się ruszył. Wstał i odkładając piwo na stolik wyciągnął rękę do mnie. Niewiele myśląc chwyciłam ją, a on pociągnął mnie w kąt pokoju.
Bez żadnego skrępowania położył mi ręce na biodrach i przyciągnął brutalnie do siebie. Spodobało mi się to. Zarzuciła mu ręce na szyję i przylgnęłam do niego jeszcze mocniej… Nagle miałam wielką ochotę go pocałować, a on jakby czytając mi w myślach pochylił się do mnie powoli, aczkolwiek stanowczo i czekał na mój ruch. Szybko stanęłam na palcach i wtedy spokojnie mogłam dosięgnąć jego ust. Smakował piwem i papierosami. Jego wargi były miękkie, a pocałunki namiętne. Wplotłam palce w jego włosy… Nie przeszkadzało mi nawet to, że nie znam jego imienia.
Całowaliśmy się w ciemnym pokoju, ludzie nie zwracali na nas uwagi. Być może dlatego, że byli zajęci sobą w ten sam sposób.
Powoli zatracałam się w jego objęciach. Ale jednak coś we mnie krzyczało, że robię źle. Nigdy wcześniej tak się nie zachowywałam, nigdy nie piłam tyle na imprezach, a tym bardziej nie całowałam się z nieznajomym.
Ale ten grzech smakował jak najlepsza czekolada i najsłodsze truskawki. Nie widziałam wtedy w tym nic złego. Topiłam swoje smutki w jego objęciach.

Kilka piosenek później zaczęłam trzeźwieć, nagle dotarło do mnie co robię. Byłam przerażona wizją tego dokąd to wszystko zmierzało.
Wyrwałam się z jego objęć, a on lekko zatoczył się do przodu. Zdezorientowany spojrzał na mnie. Już się nie uśmiechał. W jego oczach krył się gniew.
Szybko pobiegłam do łazienki. Obmyłam twarz zimną wodą i spojrzałam w lustro. Wyglądałam okropnie. Szminka rozmazana, oczy czerwone i rozczochrane włosy. Wyszłam kiedy doprowadziłam się do porządku. Spojrzałam na zegarek. Było późno, zbyt późno. Szybko wzięłam swój sweter i bez pożegnania wyszłam. Noc była przyjemnie chłodna, wiatr owiewał przyjemnie moje gołe nogi.
Wtedy dotarło do mnie jak ciemno jest i jak bardzo mnie to przeraża. Przyśpieszyłam kroku i schowałam ręce do kieszeni. Do domu miałam daleko. 

Byłam w połowie drogi kiedy usłyszałam za sobą jakiś szum. Przechodziłam akurat przez mały lasek, a moje przerażenie osiągnęło zenitu. Odwróciłam się szybko i krzyknęłam kiedy go zobaczyłam. Z tym samym strasznym uśmiechem zakrył mi usta dłonią i drugą ręką pociągnął ku najbliższemu drzewu.
Wtedy dotarło do mnie dokąd to wszystko zmierza, zaczęłam się wyrywać, ale ogłuszył mnie uderzając silnie w głowę. Na chwilę zrobiło mi się przed oczami ciemno. Ale on nie tracił czasu, dosłownie rozdarł mój sweter i włożył rękę pod bluzkę. Miał zimne dłonie, po ciele przeszedł mnie dreszcz. Znów chciałam krzyknąć kiedy to włożył mi do buzi mój sweter. Teraz kiedy już miał wolne dwie ręce zaczął się dobierać do moich spodenek. Wiedziałam, że muszę zebrać w sobie wystarczająco dużo sił, aby móc go choć na chwilę unieruchomić. Zaczęłam go okładać rękami po głowie, ale trzymał mnie zbyt mocno. Uderzył mnie w policzek, a z oczu popłynęły mi łzy. Bolało mnie całe ciało, bo co rusz podnosił na mnie rękę…
Kiedy przez swoją nieumyślność wypuścił moje ręce z uścisku, odepchnęłam go mocno najmocniej jak mogłam, a potem z całej siły kopnęłam w czułe miejsce. Upadł na ziemię. Tym sposobem zyskałam co najmniej kilkanaście sekund.
Zaczęłam biec ile sił w nogach, nie zważając na to w jak opłakanym stanie są moje ciuchy. Wyjęłam mój sweter z ust i zaczęłam krzyczeć. W pobliży nie było żadnych domów, ale miałam nadzieję, że jak najszybciej dobiegnę do tych najbliższych.
Kiedy tak biegłam po chwili zebrałam się na odwagę i spojrzałam za siebie. Nie widziałam go. Ale też nie zwolniłam, dobiegłam do domu w kilka minut.
Zamknęłam za sobą drzwi na klucz i usiadłam na podłodze.
Zaczęłam płakać. Chciałam już żeby ta noc się skończyła, chciałam tego nie pamiętać…




W sumie nie za specjalnie podoba mi się ten rozdział. Ale chciałabym dowiedzieć się co Wy o nim myślicie:)

Prolog.



Przełknęłam  gorzki  płyn, gardło zaczęło mnie palić, a w żołądku zrobiło się ciepło. Tym samym opróżniłam pierwszą, a na pewno nie ostatnią z butelek czystej wódki. Łzy płynęły mi po policzkach w ekspresowym tempie, serce jakby zamarło. Próbowałam je reanimować, próbowałam ratować siebie, ale to tyle ile ze mnie zostało. Rozczochrane włosy, rozmazany makijaż i podarte ciuchy. Na myśl o tym co zdarzyło się jeszcze tak niedawno robiło mi się niedobrze.
Wstałam chwiejnie i ruszyłam do lodówki z zamiarem opróżnienia kojonej z butelek. Nigdy w świecie nie wypiłam tyle alkoholu, nigdy w ogóle nie piłam wódki bez popitki. Teraz było mi wszystko jedno, mogłam nawet wypić duszkiem kwas, a i tak nic bym nie poczuła. To nie równało się z tym co mnie spotkało dzisiejszego wieczora, nic temu nie dorówna. Ten ból, upokorzenie…
Z kolejną połówką tego świństwa wróciłam do mojego miejsca. Powoli osunęłam się po ścianie, nawet nie przeszkadzało mi zimno podłogi na moich gołych nogach… Dom był pusty, pierwszy raz od bardzo dawna. Akurat teraz ich nie było. Nie miał mnie kto obronić, nikt nawet nie usłyszał krzyków.
Kolejny łyk. Nic nie poczułam. Za mało. Wypiłam duszkiem jedną trzecią butelki. Za dużo. Na uginających się nogach pobiegłam do łazienki, zwymiotowałam. Nagle zrobiło się przerażająco ciemno. Zasnęłam… Teraz przynajmniej pozbyłam się bólu, pozbyłam się wszystkiego.





Nie wiem w sumie co mam o tym myśleć. Podoba się? Jakie jest wasze zdanie?