Obudziłam się następnego dnia na podłodze w łazience. Bolało mnie całe ciało, każdy mięsień. Głowa eksplodowała za każdym razem kiedy tylko się poruszyłam. Odwróciłam się na plecy i zaczęłam wpatrywać w sufit, starając się nie poruszyć głową ani o milimetr. Niestety alkohol nie sprawił, że zapomniałam o tym co stało się na imprezie i w drodze po. Nie pamiętałam jedynie tego co robiłam po wejściu do domu.
Momentalnie zrobiło mi się niedobrze, więc szybko poderwałam się i dopadłam do toalety. Zwymiotowałam, ale to nie przyniosło ulgi. Musiałam jakoś dostać się do kuchni i połknąć kilka tabletek.
Przy tak silnym bólu głowy nie potrafiłam myśleć o niczym, jak tylko o tym, aby jak najprędzej się go pozbyć. Chociaż… Kiedy się go pozbędę w mojej głowie znów zrobi się dużo miejsca i zaleją mnie wspomnienia z wczoraj. Chciałabym teraz zasnąć i obudzić się jako zupełnie inna osoba, chciałabym móc cofnąć się o ten jeden dzień i po prostu nie pójść na tą imprezę, nie pokłócić się z rodzicami.
Gdy jakimś cudem już wydostałam się z łazienki i trafiłam do kuchni zobaczyłam na podłodze dwie puste butelki po czystej wódce i jedną zapełnioną w dwóch trzecich. Wypiłam zdecydowanie za dużo. Złapałam za pudełko tabletek przeciwbólowych i dużą wodę. Stwierdziłam, że wejście po schodach do pokoju będzie zbyt dużym wysiłkiem jak na mój stan. Tak więc położyłam się w salonie, przed tym połykając chyba z trzy tabletki przeciwbólowe. I pomimo mojego bólu głowy zasnęłam niemalże natychmiast.
Śnił mi się anioł. Albo przynajmniej tak wyglądał. Był chyba najładniejszym chłopakiem jakiego w życiu widziałam. Zmierzwione włosy układały mu się niedbale na głowie, przez co wydawał się bardziej seksowny. Jego pełne usta rozciągnięte były w najpiękniejszym uśmiechu, a orzechowe oczy wydawały się być przepełnione miłością i szczęściem. Jego twarz mignęła mi przed oczami tylko przez chwilę, ale i tak zapamiętałam z niej dużo szczegółów.. A potem zaczęłam spadać. Pode mną rozciągała się czarna nicość. Wierzgałam nogami i machałam rękami, ale to na nic, spadałam tylko coraz szybciej. Nagle z tej nicości wyłonił się las, zewsząd pokryty drzewami. Zamknęłam oczy z obawy przed upadkiem, ale wtedy się obudziłam.
Nie wiedziałam co to wszystko ma znaczyć. Obudziłam się cała spocona i roztrzęsiona. Było już ciemno, w domu panowała niczym nie przerwana cisza. Ciemność. Bałam się ciemności.
Szybko poderwałam się z kanapy i zapaliłam światło. Miałam na sobie te same ciuchy co poprzedniego, feralnego wieczoru. Wypadałoby wziąć prysznic, tak więc też zrobiłam. Miałam nadzieję, że woda obmyje ze mnie jego zapach, całą jego obecność. Wycierałam ciało gąbką tak intensywnie, że aż zaczęło mnie boleć. Ale to na nic, ciągle czułam to upokorzenie, ciągle czułam jego dłonie na sobie.. Potrzebowałam alkoholu, zapomnienia.
Po tym jak szybko wciągnęłam na siebie jakieś spodenki i luźną koszulkę, złapałam kluczyki i wsiadłam do auta. W biegu złapałam jeszcze komórkę i już siedząc w samochodzie odblokowałam ją i zobaczyłam, że mam chyba z milion nieodebranych połączeń od mamy. Żałowałam tej kłótni, ale teraz nie byłam w stanie z nią rozmawiać. Odpaliłam za jednym zamachem auto i ruszyłam szybko z podjazdu. Nie wiedziałam jeszcze gdzie jadę, czego dokładnie chcę. Ale na pewno nie chciałam teraz siedzieć sama w domu i rozmyślać nad tym wszystkim.
Jeżdżąc tak bez celu, zdałam sobie sprawę z tego, że mój najlepszy przyjaciel nie wyjechał jeszcze nigdzie na wakacje i mogę go na pewno znaleźć w jego domu.
Nie myliłam się, jak tylko otworzył mi drzwi wpadłam w jego ramiona i ścisnęłam najmocniej jak mogłam. Właśnie jego teraz potrzebowałam, tylko on potrafił sprawić, że zapominałam o całym bólu. To było nawet lepsze niż ten cały alkohol. Ale to i tak nie zmieniło mojego nastawienia do tego trunku.
- Potrzebuję piwa. Wódki. Cokolwiek, byleby móc zapomnieć choć na chwilę.
Nie pytał nawet o nic, zaprowadził mnie do swojego pokoju, a sam poszedł czegoś dla mnie poszukać. Wrócił z piwem, połówką wódki i ciastem.
- Jadłaś w ogóle coś dzisiaj?
- Nie, ale nie jestem głodna.
- Daj spokój, jedz.
Podsunął mi dosłownie talerz z ciastem pod sam nos. Musiałam coś zjeść. Znałam go i wiedziałam, że by nie odpuścił. Powoli przeżułam pierwszy kęs, zastanawiając się czy jedzenie nie sprawi, że zrobi mi się znów niedobrze. Ale nie, wszystko było dobrze. Tak więc dokończyłam kawałek i dopiero wtedy zdałam sobie sprawę z tego jak głodna jestem. Mogłabym pochłonąć cały talerz tych słodkości, ale powstrzymałam się.
- Otworzysz?
Podałam Chrisowi butelkę, a on znów nic nie pytając otworzył ją i podał mi. Wypiłam za jednym zamachem połowę i poczułam jak spod zamkniętych powiek spływają mi łzy. Otworzyłam oczy. Mój towarzysz wpatrywał się we mnie, dosłownie z szokiem wypisanym na twarzy.
- Gabby, co się stało?
Co mam mu powiedzieć? Jak mu to wszystko wytłumaczyć? Czy byłam już na to gotowa?
Nie, nie byłam. Zaczęłam płakać coraz bardziej intensywnie. Nie dbałam już o to jak wyglądam ani czy w ogóle jakoś wyglądam.
Chris przyciągnął mnie do siebie i mocno przytulił. Nic więcej nie potrzebowałam. Płakałam bez końca…


